Bir bayramı daha yurtdışında geçirmek üzereyim. Birincisi tabii ki Ramazan bayramıydı burada geçirdiğim. Gurbette bayram olur mu olmaz mı diye içinizden düşünüyorsunuzdur. En azından belki oradaki Türklerle falan bayramlaşılır diye de düşünüyor olabilirsiniz. Ramazan bayramında bir nebze bayramı hissetmeye yaşamaya çalıştık. O zamanlar baya bir boştuk dersler yoktu, ya da çok seyrekti ve öylece kutlayabilmiştik Stockholm'e giderek oradaki camilerde diğer müslümanlarla bayramlaşarak.
Ancak bu sefer işler çok kötü benim için. Gavur memlekette ne bayram var ne seyran. Üstüne üstlük bu hafta benim için çok büyük öneme sahip. Toplamda altı dersim var bu bunların dördünün son ödevleri bu hafta bitirilmesi gerekiyor. Hatta bir tanesi yarına (pazartesi, 8 Aralık). Lanet olası en az 10 sayfalık essay ve ben daha baş sayfalardayım. Bildiğiniz üzere essaylar hop diye yazılmıyor, araştırma istiyor okuma istiyor inceleme istiyor. Neyse bunlarla başınızı ağrıtmak istemem sizlerin. Ama şunu bilin ki bayramın ilk gününü dünkü uykumla karşılayacağıma eminim. Bitirmeliyim şu zıkkımı.
Amacım sadece kendimi buradaki yalnızlıktan kurtarmak biraz da olsa, sizlere burada içinde bulunduğum durumu anlatarak. Zaten farketmişsinizdir üç gündür birşeyler yazamıyorum bloguma. Aslında paylaşacak çook şey var onun da farkındayım. Neyse neyse. Artık ben essayime döneyim yoksa bitiremeyeceğim. Bu daha sadece bir tane ders için... daha bundan başka çok işim var yapacak diğer derslerim için. Bir dipnot da eklemeden edemeyeceğim, İsveç'e erasmus ile geliyorsanız çalışmak tek çareniz burada. Almanya'ya giden arkadaşlarımız onların anlattıklarına göre daha kolay bir erasmus süreci geçirmişler onu da hatırlatmak isterim. Ama bu demek olmuyor ki İsveç'e gelmeyin. Herşey size kalmış.Gelelim sadede, sizlere hayırlı bayramlar diliyorum, dualarınızı bekleyerek. Tüm tanıdıklarınıza da benim adıma bir bayram tebriki iletirseniz çok sevinirim. Tanımak önemli değil, asıl önemli olan aynı inanca ve aynı yola bağlı olmak. Herkese İsveç'ten selametler efendim.
