Bağlılık
Öğrenciyseniz, bir yere başınız bağlı demektir. Diyebilirsiniz her şey senin elinde bırak git diye. Ancak sonunda yine büyük bir değişikliğe gitmiş oluyorsunuz. Maddi açıdan zaten öğrencilerin çoğu aileye bağlıdır. Almanız gereken kararlarda mutlaka
aile düşünülmelidir. (düşünmememiz gerektiğini söylemiyorum.) Durum böyle olunca geleceğimiz konusunda tıkanıp kalıyoruz.Kararlarımızı sağlam alamayız. Tanıdığımız, sevdiğimiz herkesi gelecek planlarımız içerisinde barındırmaya çalışırız. Ama herşeyin planlandığı gibi gitmediği herkes tarafından bilinen bir gerçek olduğu göz önüne alındığında, bu tür bir gelecek planının suya düşme oranını söylemekte zorlanacağımı sanmıyorum. Mutlu olamayız demek istemiyorum, sadece hayallerimiz farklı şekillerde karşımıza çıkıverir diyorum.
Bıkkınlık
Öğrencilikten gerçekten bıktım. Bir an önce bitirip bu öğrencilik hayatımı "-di"li geçmiş zamanlarla dillendirmeyi özlüyorum. Biliyorum öğrencilik zamanımı çok özleyeceğim ama, gönül bu. Kapılınca iki ortada sıkışıveriyor sonra da "big bang" oluşuveriyor insanın içerisinde; yeni bir başlangıç. İşte şu anda bu durumda olmaktan çok korkuyorum. İşte bu yüzden şu anda, öğrencilik hayatımı "ahh ahh" diye hatırlayanlardan olmak istiyorum. Biliyorum ki şu anki durumdan çok daha iyidir "ahh"lamak. Karar vermek gerçekten ölümle bile sonuçlabileceğine inanan insanlardanım.
Durum böyle olunca, ne taraf uçurum ne taraf kurtuluş bilemiyorsanız ne yapsanız yeridir.
Carpe Diem
Deniyorum, ama bir yere kadar. Sadece anlık mutluluk veriyor insana bu meret. Gerisi yok. Ne güzel değil mi?
- Haha, okulum çok iyi gidiyor, şu anda sağlığım yerinde neden mutlu olmayayım ki
- ohh odamdayım yine, param var karnım tok. Var mı benim gibisi
Üfffff.... bu mudur? Asla!
Oluruna Bırakmak?
Geleyim sıkıştığım konuya. Az çok anlatmaya çalıştım derdimi. Bazı kararları almakta işin içinde kendimiz olmasına rağmen almakta zorlanıyoruz. Bu gibi durumların kötü sonuçlar doğurmaması için yapılması gereken en iyi şey "oluruna bırakmak" mıdır acaba? Gelişmelere göre esnek olmak mıdır en iyisi? Böyle konuşunca içimde yeşillikler açıyor nedense. Doğrusu bu gibi geliyor ama tabi yardım lazım bana. Sizin izlediğiniz yol nasıl bir yol acaba? ya da ben ne yapmalıyım?Size şunu söyliyeyim, şu anda eğer hiçbir karar almassam monoton bir hayata sahip olacağım garanti, ya da şöyle söyliyelim belli gibi. Yanında mutlaka mutluluklar olacaktır. Şu anda sıkıştığım nokta, sanırım mutluluğun peşinde koşmakla, bilmediğim beni ileride bekleyen hayat arası.
Son noktayı da koyayım, Sevdiğiniz kişi için taviz vermek ne kadar doğru?
Yoksa vazgeçip, normal hayata dönmek midir doğrusu?
